Verdronken Land (The Archaeological Dig)

Toegegeven, een installatie waar ik best fier over ben... Binnen Compagnie KAiET! realiseerde ik dit beeldend en vertellend locatie-project. Het hele project is uit mijn koker ontstaan, tot 173 (!) mensen werkten hier van ver of dichtbij aan mee. Een redelijk waanzinnig project waar we zelfs de oceaan mee overstaken...

We hebben het op drie verschillende locaties kunnen bouwen/maken: in 2007 in Antwerpen (op een werf naast het Centraal Station), in 2008 op het Nederlandse eiland Terschelling (in het bos én de duinen bij het 'meertje van Hee') en in 2009 op Governors' Island, New York.

We bouwden er telkens een tentoonstelling met 'archeologische vondsten', 'oude krantenartikels' en 'historische kaarten'. Daarnaast was er een 'archeologische site' waarbij je als bezoeker kon komen kijken (en allerlei vondsten manipuleren) zodat je als een echte archeoloog met al die 'trouvailles' het ware verhaal bij elkaar kon puzzelen.

Het was op alle drie die plekken hetzelfde project, met dezelfde installaties, maar wel telkens aangepast aan de lokale gewoontes en geschiedenis - kwestie van het verhaal geloofwaardig te maken:

Op die plek was immers een klein gehucht (Goeverdinge (BE), Goeverdingum (NL), Goverthing (U.S.A.) dat in mei 1954 in allerijl moest worden ontruimd wegens explosiegevaar. Bewoners konden niet meer terug, het gehucht werd veiligheidshalve toegedekt onder vele lagen zand. Tot wij - vele jaren later - met een ploeg 'archeologen' neerstreken, het weer bloot legden én het ware verhaal konden achterhalen achter die noodgedwongen evacuatie.

Dat bleek een dramatisch liefdesverhaal te zijn: er was immers een tankstation, dat van José en zijn vrouw 'de Nachtegaal van Goeverdinge' (ze kon zo mooi zingen!). Alleen werd zij verliefd op een trucker die daar dagelijks passeerde (omdat hij transport deed voor een sneeuw/schudbollenfabriekje uit dat gehucht). Zij verdween met hem.
José zat in zak en as. Hij begon vogelkastjes te bouwen onder het motto "als je verwent wat kan vliegen komt dat wat is gaan vliegen misschien wel terug". Hij bouwde er vele honderden en hing die ook allemaal op rond zijn tankstation. Dat trok effectief heel veel vogels aan. De kranten spraken van een ware plaag bij momenten. Die vogels lieten vanalles vallen: die amoniak in combinatie met de nabijgelegen brandstof werd zéér explosief, vandaar de evacuatie.

Het publiek - uitgerust met fluo hesje en veiligheidshelm - mocht de 'archeologische site' bezoeken, de tentoonstelling ontdekken, de opgraving bekijken (waar we tot dan toe al hadden 'opgegraven'). Daar ontdekten ze de 'opgegraven' resten van die sneeuw/schudbollenfabriek, de kerktoren, schoorstenen van dorpshuisjes, een garage, een watertoren, de lantaarnpalen met straatverlichting, elektriciteitspylonen...

Een waanzinnig project waarmee ik de voorpagina haalde van The New York Times. New York Magazine riep dit project (The Archaeological Dig) zelfs uit tot één van 5 meest verrassende kunstprojecten in de Big Apple dat jaar! (2009).